Team - odsłona druga

A fotkę Basza oczywiście robiła. Nasz nadworny fotograf. Pokłony mistrzyni obiektywu. 

	A teraz kolej na młodszą edycję Timu, czyli tą z metropolii, którą zapoczątkowała Vraczara 

wyjeżdżając hen niewiadomo gdzie na studia. Tam też stworzyło się Ovcie w całej swojej 

krasie i przypale. Hmm Ovcie... czemu właśnie tak? Bo na pierwszym roku na zajęciach Ovcie 

chciało się popisać znajomością języka i zamiast rzec voće i povrće (a myli mi się to do dziś 

i się muszę zastanawiać za każdym razem) z rozpędu powiedziało ovće povće.... I kiedy nagle

 wszystko dookoła rozwaliło swoje gęby w szerokim uśmiechu Ovcie Povcie zrozumiało, że chyba 

strzeliło jakąś gafę. Zresztą gafy robię do dziś pytając na przykład Baszy gdzie kupiła ten fajny 

szalik, podczas gdy dostała go na urodziny od Timu :D   

	Mówi się o mnie, że nigdy nic nie wiem i że mam zajebisty śmiech (czytaj- nagminnie mnie 

naśladują tylko po to by dostać takiej chichawki, że ledwo co się nie poszczają) czyli mniej więcej tak Łaaaa- 

hahaha-haha-haha-ha   Łaaaa-hahaha-haha-haha-ha -> przypominam o pracy głowy, która powinna 

poruszać się do przodu i wracać- mistrzem jest tu Basza. Nie należy też zapominać o kultowych tekstach 

„Łóżko Ovcia jest łóżkiem Ovcia” i „Do łazienki się puka a nie zagląda” to tak apropos ostatniej żurki 

ogrodowej. Ahaaaa... I najważniejsze. Oświadczyłam się Mistrzowi Zet i zostałam przyjęta. 

On przejmuje moje nazwisko, a ja jego. Doskonale się dogadaliśmy.. planujemy się 

zdradzać i podpisujemy intercyzę. Już nie mogę się doczekać nocy poślubnej kiedy ....a może

 szczegółów naszego przyszłego pożycia małżeńskiego nie będę zdradzać :D 

                                                                                                                       Ovcie